Het was een beetje een experiment om de toepfinale van het afgelopen seizoen op een zaterdagmiddag te spelen. Het was zo’n weekend waarin veel meer werd georganiseerd bijvoorbeeld familiedagen, elftal uitstapjes, degradatiewedstijden van o.a. Marienberg en natuurlijk niet te vergeten de opening van het clubhuis van de buren, de Vr. Boys. Zaterdag kon je zo even naar binnen lopen. We hebben ervaren dat het een fantastisch mooie en functionele accommodatie is geworden. Petje af en alle mensen die zich hebben ingezet voor dit gebouw, gefeliciteerd!
Omdat het een druk weekend was misten we dus een paar geroutineerden maar met een opkomst van in totaal 29 spelers en 1 speelster kunnen we erg content zijn. Carl Jan die er altijd op hamert dat iedereen op tijd moet komen was vandaag zelf een beetje laat maar dat ging nog net goed.
Met de laatste ronde was er even beroering. Ondergetekende vloog per ongeluk uit de bocht met een term die 40 jaar geleden heel normaal was maar nu grensoverschrijdend schijnt te zijn. “Dat kon toch tegenwoordig echt niet meer, foei, wat zeg je nou” werd er geroepen. Ondergetekende heeft meteen zijn verontschuldigingen aangeboden en toen mocht van de licht aangeslagen omstanders, het potje zijn vervolg hebben. Ondergetekende was hierdoor wel even helemaal van zijn apropos en vergat het aantal lijntoepjes bij te houden. Dat waren er uiteindelijk net iets teveel waardoor er een lijntoep geïncasseerd moest worden. Teller Allard was hier erg scherp op maar werd hierdoor wel steeds afgeleid en verloor daardoor de laatste ronde. Hij zag daarmee zijn avond overwinning verdampen en dat was erg sneu voor hem.
Uiteindelijk waren er 4 spelers die ieders 10 strafpunten hadden en dat waren Simon, Daan, Dinand en Evert. Er moest toen een spannend en een extra beslissend potje worden getoept. Uiteindelijk bleek Evert de zenuwen het best onder controle te hebben want hij ging er met de avondprijs vandoor. “De beste heeft gewonnen” zei Evert zelf.
Bij de jaarprijs was met maar 20 strafpunten Thomas de grote winnaar en hij mag zich toepkoning van het jaar noemen. Een prima prestatie dachten we zo.
Na het toepen was het dan eindelijk tijd voor het blufpokeren. Omdat er een extra potje moest worden getoept duurde de start wel allemaal een beetje lang. En toen bleken ook nog ineens de splinter nieuwe bekers met de dobbelstenen verdwenen. Na met 5 man een kwartier lang het hele clubhuis te hebben doorzocht zegt er eentje aan de stamtafel : “Nou, die konden nog wel eens in het schoonmaak hok liggen”. En ja hoor, daar lagen ze. Niet te begrijpen.
Bennie, die tijdens de kaartverkoop voor de gala avonden altijd het initiatief neemt om ’s nachts laat te gaan pokeren had mooi gebruik gemaakt van de uitnodiging. Hij zag voor zich zelf wel kansen voor een goede klassering! Ook waren er 7 stoere dames die speciaal voor het blufpokeren waren gekomen. Ze durfden het wel aan om met de mannen het gevecht te gaan.
In totaal startten we met 22 spelers en ook dat was een prima opkomst! De eerste ronde was het voor iedereen allemaal even wennen. Wat waren de regels en hoe moest het worden gespeeld? Maar door een mooie positieve sfeer en enig geduld en door elkaar een beetje te helpen met de regels liep het al snel aardig goed.
Opvallend was dat het resultaat van een aantal grootmeesters niet helemaal uit de verf kwamen. Ze hadden moeite met het frisse spel en het uitstekend gooien van de met name jongere dames. “Het is een vrouwenbepalende avond” werd er gezegd. . . . ?
Na 4 rondes werden de punten opgeteld en kwamen er 4 namen naar voren voor de finale. Dat waren Robbin, Bennie, Ruben en Dinand met elk 10 punten. Op verzoek en op aandringen van alle deelnemers werden Valerie en Marin met elk ook maar 15 punten, toegelaten tot de finale. Na echt een hele spannende strijd werd Dinand uiteindelijk de winnaar. Hij kreeg een mooi lintje omgehangen en ontving een aantal krasloten die helaas niet de gewenste prijzen opleverden. Hij vroeg zich af of het wel echte loten waren. Bennie werd netjes tweede.
Na de prijsuitreiking nam ondergetekende nog even het woord en probeerde de situatie met een ‘vrouwonvriendelijk term’ uit te leggen. Het was vroeger allemaal zo anders.. . . . Ondergetekende benadrukte nog eens dat de komst van een damesteam voor een bijzonder mooie vibe binnen Sportlust had gezorgd en dat de toekomst van Sportlust er rooskleuriger op was geworden en dat we ze niet kwijt willen !! En toen werd er volop geapplaudisseerd.
Samengevat: Het was een geweldig gezellige middag/ avond bij Sportlust. Die gaan we vast op de een of andere manier een keer herhalen. We noemen nog even Gerjan die de gehaktballen verzorgde en Evert de consumpties en zoon Niels en vader Ton die heel wat uurtjes in het blufpokeren hebben gestoken.
In het clubhuis, achter onder de bar, komen een paar bekers met dobbelstenen te liggen en A viertjes met daarop de (iets) aangepaste spelregels van het toepen zodat iedereen het nog beter kan leren en oefenen.